Ο λεγόμενος παράγοντας χημικής εκτόξευσης αναφέρεται σε εκείνες τις ουσίες που παράγουν αέριο μέσω χημικών αλλαγών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αφρού και στη συνέχεια αφρού. Υπάρχουν γενικά δύο τρόποι για τη δημιουργία αερίου: το ένα είναι υποπροϊόντα επέκτασης αλυσίδας πολυμερούς ή διασταυρούμενης σύνδεσης. Το άλλο είναι με την προσθήκη χημικού παράγοντα φυσαλίδωσης για τη δημιουργία αφρού αερίου.
Για παράδειγμα, κατά την παρασκευή αφρού πολυουρεθάνης, όταν η ρητίνη αλκύδης με καρβοξυλικές ομάδες αντιδρά με ισοκυανικό ή όταν η ρητίνη πολυουρεθάνης με τελικές ομάδες ισοκυανικής αντιδρά με νερό, το αέριο CO2 θα απελευθερωθεί. Το διττανθρακικό αμμώνιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μια ορισμένη αποσύνθεση της θερμοκρασίας παράγει CO2, H2O και NH3.
Οι ιδανικοί παράγοντες χημικών αφρού πρέπει να έχουν τις ακόλουθες ιδιότητες:
☑ Η θερμοκρασία θερμικής αποσύνθεσης είναι σταθερή ή εντός στενού εύρους.
☑ Ο ρυθμός της αντίδρασης θερμικής αποσύνθεσης πρέπει να είναι ελεγχόμενος και πρέπει να υπάρχει επαρκής ρυθμός παραγωγής αερίου.
☑ Το παραγόμενο από το αέριο πρέπει να είναι μη φορτιστικό και εύκολο να διασκορπιστεί ή να διαλυθεί στο σύστημα πολυμερούς.
☑ Πρέπει να είναι σταθερό στην αποθήκευση.
☑ Η τιμή είναι φθηνή και η πηγή είναι επαρκής.
☑ Το υπόλειμμα αποσύνθεσης δεν πρέπει να έχει κακή μυρωδιά, χαμηλή τοξικότητα, άχρωμη και καμία ρύπανση σε πολυμερικά υλικά.
☑ Η αποσύνθεση δεν πρέπει να παράγει σημαντική θερμότητα:
☑ δεν επηρεάζει τον ρυθμό βουλκανισμού ή τήξης.
☑ Το υπόλειμμα αποσύνθεσης δεν επηρεάζει τις φυσικές και χημικές ιδιότητες του πολυμερικού υλικού. Το υπόλειμμα αποσύνθεσης θα πρέπει να είναι συμβατό με το πολυμερικό υλικό και δεν υπάρχει άνθιση του υπολείμματος.
Επιπλέον, οι παράγοντες φυσαλίδων μπορούν επίσης να χωριστούν σε δύο κατηγορίες σύμφωνα με τις χημικές τους ιδιότητες: οργανικοί παράγοντες φυσαλίδων και ανόργαροι παράγοντες φυσαλίδας.
Μεταξύ αυτών, οι κοινοί οργανικοί παράγοντες που εμφανίζονται κυρίως περιλαμβάνουν AZO (Facing Agent AC, AIBN κ.λπ.), παράγωγα υδραζίνης (BSH, TSH, OBSH φυσώντας παράγοντα κλπ.) .), Νιτροζο ενώσεις (DNPT, κλπ.), κλπ.
Οι συνηθισμένοι ανόργανοι παράγοντες φυσαλίδας περιλαμβάνουν ανθρακικό αμμώνιο, διττανθρακικό αμμώνιο, διττανθρακικό νάτριο, διττανθρακικό κάλιο, νιτρώδες αμμωνίου, βοροϋδρίδιο καλίου, βοροϋδρίδιο νατρίου, υπεροξείδιο του υδρογόνου κ.λπ.
Ο ανόργανος παράγοντας αφρού έχει τα πλεονεκτήματα της ασφάλειας, της ενδοθερμικής αποσύνθεσης και της καλής επίδρασης πυρήνωσης και του παραγόμενου αερίου είναι CO2. Το διττανθρακικό νάτριο είναι ένας τυπικός ανόργανος παράγοντας ενδοθερμικού αφρού. Έχει εκτιμηθεί λόγω της μεγάλης παραγωγής αερίου, της εύκολης διαθεσιμότητας πρώτων υλών και της χαμηλής τιμής. Ωστόσο, η θερμοκρασία αποσύνθεσης είναι χαμηλή και το εύρος θερμοκρασίας αποσύνθεσης είναι ευρεία και θα αποσυντίθεται και θα χάσει νωρίς στη διαδικασία πλαστικοποίησης, με αποτέλεσμα την κακή πλαστικοποίηση και το εύρος εφαρμογής τους σε πολυμερή είναι περιορισμένη. Ο εξωθερμικός παράγοντας αφρού αναμιγνύεται με διττανθρακικό νάτριο για να αποκτήσει ένα σύνθετο παράγοντα αφρού με μικρή θερμιδική τιμή, η οποία είναι ευεργετική για τον έλεγχο των συνθηκών επεξεργασίας πλαστικών. Ο ρυθμός αποσύνθεσης του ανθρακικού αμμωνίου είναι αργός, ο οποίος περιορίζει σημαντικά τον ρυθμό αφρού.
Λόγω της κακής διασποράς σε πολυμερή, η εφαρμογή ανόργανων παραγόντων φυσάς περιορίζεται σε κάποιο βαθμό, αλλά με την πρόοδο των τεχνολογιών όπως η μικρογραφία και η επιφανειακή επεξεργασία, τα πεδία εφαρμογής των ανόργανων παραγόντων αναπτύσσονται σταδιακά.